اگر سوزان سانتاگ در عصر اینستاگرام می‌زیست درمی‌یافت که به مدد رسانه‌ی مجازی، آن‌چه را او تأثیر اصلی عکاسی در «منقلب کردن جهان به هیأت یک عرضهگاه بزرگ که در آن هر مبحثی به کالایی مصرف‌پذیر تنزل یافته یا به موردی برای ستایش زیبایی‌شناختی ارتقا پیدا می‌کند» می‌دانست، اکنون به کارکرد اصلی عکاسی تبدیل شده است. مدت‌هاست که می‌خواستم یادداشتی درباره‌ی کتاب «درباره‌ی عکاسی» بنویسم. اما گرفتن عکسی از کتاب «درباره‌ی عکاسی» برای همراهی با متنی درباره‌ی آن، به نظرم گرفتار شدن در سلسله‌ای از تناقضات فرمی و محتوایی می‌آمد: عکسی در همراهی با یادداشتی درباره‌ی «درباره‌ی عکاسی» و یا شرحی درباره‌ی عکسی از کتاب «درباره‌ی عکاسی».

حقیقت این است که گرفتن عکسی برای یادداشت‌هایی درباره‌ی کتاب‌ها همیشه درگیر تناقضم می‌کند. این‌جا بر عکس آن‌چه که والتر بنیامین در همین کتاب از عکاسان می‌خواهد، به این معنا که با نوشتن شرحی بر یک عکس (Caption) آن را از دستبرد خصوصیت‌های بابِ روز رهانیده و عکاسی را از تبدیل حقایق به