تمثیل

مثل ِ بلوط ِ کهنه که به آوایِ ترک خوردن ِپوستهاش گوش سپرده. تنها، رو بلندایِ یه لبهی بادگیر. به وقت ِ ماسیدن ِ سایههای غروب رو سینهی درهی برآفتاب...