شیراز - روز سوم

عصری بود که بیرون رفتیم. اول هفتتنان که جای واقعا قشنگی بود. هم باغ، هم ساختمان، هم سنگها، هم قبرهای هفتگانه که عجیب بزرگ بودند. از جلوی آرامگاه شاه ِشجاع رد شدیم. بسته بود. حیاط و باغچهی کوچکی بود با بنایی سنگی و محقر. بعد رفتیم سعدیه. در شب قشنگ است. ستارهها نوک سرو ها آویزان. نشستم توی طاقچهی ساختمان آرامگاه و دوبیتی را که دوست داشتم همهاش زمزمه کردم:

چو به منتها رسد گل، برسد قرار بلبل

همه خلق را خبر شد غم دل که مینهفتم

به امید آن که جایی قدمی نهاده باشی

همه خاکهای شیراز به دیدگان برُفتم ...

بعد مثل همیشه برگشتیم. بالاخره باید برگشت.